Dziennik zamykam podsumowaniem oraz serią nudnych refleksji.
Odnośnie do
tytułu dziennika: duathlonów wykonałem zrealizowałem w tym sezonie
okrągłe zero. Tym niemniej od października 2019 r. duathlonistą jestem i pozostanę nim, dopóki nie kopnę w kalendarz.
Odfajkowane.
Cele i wykonanie:
- Wrócić do w miarę przyzwoitego biegania w tri (maks 10% wolniej niż na sucho) i ruszyć bieganie na sucho (dycha w 40') - nie wiem, czemu zrobiłem z dwóch celów jeden; bessęsu!! uważam, że wróciłem do w miarę przyzwoitego biegania w tri, ponieważ dwa razy pobiegłem 10,5 km w triathlonie po 4:20/km, to jest o 10% wolniej od 3:56/km - daj Boże, żebym dychę na sucho pobiegł po 3:56, szczerze wątpię!!! Ale dychy na sucho nie biegłem. Gdyby dodać 10% do tempa mojej ostatniej dychy na sucho, tzn. 4:05 z 2019 roku, wyszłoby 4:30/km.
- Wyrównać rachunki z trasą w Samorin (5h) - cel spełniony
- Jeździć krótkie dystanse na mocy znormalizowanej 260 w - cel spełniony
- I to kosztem mniejszej ilości bólu treningowego niż poprzednich sezonach - cel spełniony
- Utrzymać pływanie na poziomie 39' na dystansie 70.3 i powalczyć o niewielką poprawę - cel spełniony, mimo że do 39' w Samorin brakowało sporo; jednak warunki w Samorin wszystkim dały równo po dupsku, a na krótkich dystansach faktycznie pływałem nieco szybciej niż przed rokiem w porównywalnych warunkach; w istocie w Kórniku złamałem nawet 18 minut na ćwiartce (a Paweł Kotas ma obsesję na punkcie domierzenia tras)
- Pudło w kategorii na dowolnych zawodach (pewnie sprint duathlon byłby najlepszym typem) - dowolne zawody to dowolne zawody, więc w sumie cel spełniony, choć nie obyło się bez pomocy kolegów ze sztafety
dobrze, że nie było to pudło w badmintonie albo szachach
Zasadniczo był to bardzo udany sezon, mimo że połówka nie poszła aż tak dobrze, jak bym chciał, sprinty kończyłem bez błysku, a na 1/4 w Chełmży dałem pokaz słabości. Skończyłem 40 lat, trenowałem z przyjemnością (z reguły), byłem szybszy (prawie zawsze). Nawet w Chełmży miałem summa summarum lepszy czas ćwiartki niż w którymkolwiek z wcześniejszych sezonów.
Najlepszy moment to zdecydowanie meta w Kórniku po 2 godzinach i 16 minutach regulaminowego pokonywania domierzonej trasy 1/4 IM; tak bardzo wzruszony swoim własnym performęsem byłem wcześniej tylko raz, gdy złamałem w Malborku 5h na połówce. A przecież byłem w tym Kórniku dopiero 8. w kategorii (podczas gdy w Serocku i Chełmży prawie wąchałem pudło), nieważne! Dodatkowym bonusem tych zawodów okazało się to, że kolega @j33mbo z Wołowa poinformował mnie o dostępności tamtejszej bieżni, z której w końcu parę tygodni temu skorzystałem i korzystał będę nadal. (Bystry czytelnik domyślił się, że bywam w Wołowie).
Dziękuję wszystkim, którzy śledzili moje wygłupy. Kolejny dziennik pojawi się w zmienionej konwencji, bo ten już prowadziłem trochę za karę, strasznie mi się nie chce opisywać konkretnych treningów.